Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ὁ ταπεινὸς ἑκατόνταρχος.
"Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς".
Δοκιμιογραφεί ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Ἡ σιωπὴ τῆς Καπερναοὺμ δονεῖται ἀπὸ τὸν κρότο μιᾶς συναντήσεως ποὺ καταλύει τὰ σύνορα τοῦ ὁρατοῦ κόσμου. Στὸ πρόσωπο τοῦ ἑκατοντάρχου, ἡ ἐξουσία τῆς παντοδύναμης αὐτοκρατορίας γονατίζει ἐμπρὸς στὴν αὐθεντία τῆς ἀγάπης, ψηλαφώντας τὸ ἀνέσπερο φῶς τῆς θεότητος. Εἶναι ἡ στιγμὴ ὅπου ἡ κοσμική ἐξουσία ὑποχωρεῖ, γιὰ νὰ ἀποκαλυφθεῖ ἡ ἐλευθερία τῆς χάριτος, ἕνας κραδασμὸς πνευματικὸς ποὺ μεταμορφώνει τὴν ἀνθρώπινη ἀγωνία σὲ πεδίο θείας δόξης.
Ὁ ρωμαίος ἀξιωματικός, δὲν πλησιάζει τὸν Χριστὸ ὡς ἕνας ὑπερόπτης κατακτητής. Ἐμφανίζεται ὡς ἕνας συντετριμμένος ἱκέτης ποὺ μεταφέρει τὸν βουβὸ πόνο τοῦ κόσμου ὁλόκληρου. Κουβαλώντας τὸν πόνο τοῦ παραλυτικοῦ δούλου του, ὁ ταπεινὸς ἑκατόνταρχος κομίζει στὸν Χριστὸ τὴν πιὸ ἁγνὴ μορφὴ προσευχῆς, τὴν ὁλοκληρωτικὴ παράδοση τῆς ὑπάρξεως. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἰησοῦ, «ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν», ἀποτελεῖ μία συμπαντικὴ ὑπόσχεση συγκαταβάσεως. Ὡστόσο, ἡ ἀντίδραση τοῦ ἑκατοντάρχου συγκλονίζει τὴν ἱστορία. «Μόνον εἰπὲ λόγῳ», ψελλίζει, διαβαίνοντας τὸ κατώφλι τῆς ὕλης καὶ εἰσερχόμενος στὴν ἐπικράτεια τοῦ καθαροῦ Λόγου. Ὁ ἀξιωματικός, συνηθισμένος στὰ γήινα προστάγματα, ἀναγνωρίζει ὅτι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα σύνθημα. Εἶναι ἡ δημιουργικὴ πνοὴ ποὺ συγκρατεῖ τὸ σύμπαν. Γνωρίζει ὅτι ἡ θεία βούληση δὲν περιορίζεται ἀπὸ ἀποστάσεις, διότι ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν.
Αὐτὴ ἡ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη προκαλεῖ τὸν θαυμασμὸ τοῦ Ἰησοῦ, ἕναν θαυμασμὸ ποὺ ἀντηχεῖ ὡς προφητεία γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἡ πίστη τοῦ ἐθνικοῦ γίνεται ἡ γέφυρα ποὺ ἑνώνει τὴν Ἀνατολὴ μὲ τὴ Δύση στὸ κοινὸ δεῖπνο τῆς Βασιλείας. Ἡ πνευματικὴ κληρονομιὰ ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὴν τυπικὴ καταγωγή, καθὼς ἡ σωτηρία ἀποδεικνύεται καρπὸς τῆς ἐσωτερικῆς δεκτικότητος τῆς ψυχῆς. Ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦσαν τὸν ἑαυτό τους σίγουρο κληρονόμο, κινδυνεύουν νὰ μείνουν στὸ ἐξώτερο σκότος, ἐὰν ἡ καρδιά τους παραμείνει ἐγκλωβισμένη στὴν τύφλωση τῆς αὐταρέσκειας καὶ στὸν πνευματικὸ λήθαργο.
Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ παιδός «ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ» σφραγίζει ἀμετάκλητα τὴν ἀλήθεια τῆς περικοπῆς. Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ γίνεται πράξη, τὸ Φῶς νικάει τὴ φθορά, καὶ ἡ ἀγάπη ἀποκαθιστᾶ τὴν ἀρχέγονη ἁρμονία.
Ὁ ἑκατόνταρχος μᾶς κληροδοτεῖ τὸ μυστικό τῆς αἰωνιότητος. Νὰ ἐμπιστευόμαστε τὴ δύναμη τοῦ θείου Λόγου ἀκόμη καὶ ὅταν ὅλα γύρω μας μοιάζουν ἀκίνητα καὶ παράλυτα. Στὸ δικό του «εἰπὲ λόγῳ» καθρεφτίζεται ἡ δική μας διαρκὴς δίψα γιὰ ἕναν Λόγο ποὺ ζωοποιεῖ, ποὺ ἀνασταίνει καὶ μεταμορφώνει τὸ σκοτάδι μας σὲ ἀνέσπερη, λαμπροφόρο ἡμέρα.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Ὁ ταπεινὸς ἑκατόνταρχος".
Κατά Ματθαίον* (η'5-13).
5. Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων·
6 Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος.
7 καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν.
8 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου.
9 καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ.
10 ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον.
11 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν,
12 οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.
13 καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, ποὺ ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς, ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο γράφτηκε ἀρχικὰ γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
