Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ἡ Μεταμόρφωση τῆς Ἁλιείας.
Δοκιμιογραφεί ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Ἡ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας. Σκηνικὸ βιβλικῆς ἱστορίας, γεμάτο ἀπὸ τὴν ὑγρὴ μυρωδιὰ τῶν διχτυῶν. Καθρέφτης τῆς ἀνθρώπινης βιοπάλης, γεμάτος ἀπὸ τὸν παφλασμὸ τῆς ἀγωνίας γιὰ τὸ αὔριο. Στὸ μεταίχμιο τῆς γῆς καὶ τοῦ ἀπείρου, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἄνθρωποι μετροῦν τὴ ζωὴ μὲ τὴν ψαριά, ἐμφανίζεται ὁ Λόγος.
Ὁ Ἰησοῦς περπατᾷ, ὄχι ὡς ἀπόμακρος θεατής, ἀλλὰ ὡς ἐραστὴς τῆς ἀνθρωπότητος, ἀναζητώντας ἐκείνους ποὺ ἔχουν μάθει νὰ παλεύουν μὲ τὰ κύματα. Ἡ ματιά Του διαπεραστικὴ, γεμάτη φῶς, μεταμορφώνει τὴν καθημερινὴ βιοπάλη σὲ πεδίο θείας κλήσεως.
Στὸ ἄκουσμα τοῦ «δεῦτε ὀπίσω μου», ὁ χρόνος μοιάζει νὰ σταματᾷ. Ὁ Σίμων, ὁ Ἀνδρέας, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης καλοῦνται νὰ ἐγκαταλείψουν, ὄχι μόνον τὰ δίχτυα καὶ τὸ πλοῖο, ἀλλὰ τὴν ἴδια τὴν ἀσφάλεια τῆς συνήθειας. Ἡ φράση «ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» ἀποτελεῖ μία συγκλονιστικὴ θεολογικὴ ἀνατροπή. Ἡ τέχνη τῆς ἁλιείας, ποὺ μέχρι τότε σήμαινε τὴν ἀφαίρεση τῆς ζωῆς τῶν ἰχθύων ἀπὸ τὸν βυθό, μεταβάλλεται πλέον σὲ πράξη σωτηρίας.
Ὁ νέος ἁλιεὺς δὲν ἀνασύρει τὰ δημιουργήματα γιὰ νὰ τὰ θανατώσει. Τὰ ἀνασύρει ἀπὸ τὸν βυθὸ τῆς ὑπαρξιακῆς ἀπελπισίας καὶ τοῦ θανάτου, προσφέροντάς τους τὸν καθαρὸ ἀέρα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ἀπόκριση τῶν μαθητῶν εἶναι ἀκαριαία: «εὐθέως ἀφέντες». Αὐτὸ τὸ «εὐθέως» κρύβει μέσα του ὅλο τὸ μεγαλεῖο τῆς ἐλευθερίας. Ἀφήνουν πίσω τὸν πατέρα, τὴν οἰκογένεια, τὸ γνώριμο λιμάνι, ὄχι ἀπὸ ἀδιαφορία, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ συνάντηση μὲ τὸ Ἀπόλυτο καθιστᾷ κάθε ἄλλη γήινη ἐξάρτηση δευτερεύουσα. Ἡ κλῆση τῶν μαθητῶν εἶναι μία ἔξοδος ἀπὸ τὸ ἐγὼ.
Ἡ περικοπὴ ὁλοκληρώνεται μὲ μία εἰκόνα δυναμικῆς κινήσεως. Ὁ Χριστὸς περιέρχεται ὅλη τὴ Γαλιλαία, διδάσκοντας καὶ θεραπεύοντας. Ἡ θεία οἰκονομία δὲν περιορίζεται σὲ θεωρητικὰ σχήματα. Ὁ λόγος Του συνοδεύεται ἀπὸ τὴν ἴαση, καθὼς «πᾶσα νόσος καὶ πᾶσα μαλακία» ὑποχωροῦν μπροστὰ στὴν πηγὴ τῆς Ζωῆς. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἤδη παροῦσα, ἐνεργὴ καὶ ἁπτή, μεταμορφώνοντας τὸ ἀνθρώπινο σῶμα καὶ τὴν ψυχὴ σὲ ναὸ τῆς θείας χάριτος.
Ὁ Ἰησοῦς συνεχίζει νὰ περπατᾷ στὶς ὄχθες τῆς δικῆς μας καθημερινότητος, ἐκεῖ ὅπου μπαλώνουμε τὰ δίχτυα τῶν ματαιωμένων προσδοκιῶν μας. Τὸ κάλεσμά Του παραμένει ζωντανό, ἕνας ψίθυρος ποὺ ὑπερνικᾷ τὸν θόρυβο τοῦ κόσμου. Ἡ ἀπάντηση σὲ αὐτὴ τὴν πρόσκληση ἀπαιτεῖ τὸ θάρρος νὰ ἀφήσουμε τὴν ἀσφάλεια τῆς ἀκτῆς καὶ νὰ σαλπάρουμε γιὰ τὰ βαθιὰ νερά, ἐμπιστευόμενοι τὸν Κυβερνήτη τῶν ψυχῶν. Ἡ ἀληθινὴ ζωὴ ξεκινᾷ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐγκαταλείπουμε τὰ δικά μας δίχτυα, γιὰ νὰ «ἐγκλωβιστοῦμε» οἰκειοθελῶς στὴ ζεστή ἀγκαλιά τῆς θείας ἀγάπης.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη,
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
Ἁλιεῖς ἀνθρώπων.
Κατά Ματθαίον* (δ'18-23).
18 Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς·
19 καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων.
20 οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ.
21 Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς.
22 οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ.
23 Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, ποὺ ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς, ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο γράφτηκε ἀρχικὰ γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.