Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Θεὸς καὶ Μαμωνᾶς. Ἡ Ἀσυμβίβαστος Διακονία.
Δοκιμιογραφεί ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Μέσα στὸ συμπυκνωμένο μυστήριο τῆς ὑπάρξεως, ὁ ἄνθρωπος στέκεται ὡς ἕνας διψασμένος ὁδοιπόρος ποὺ ἀναζητᾶ τὸ ἀπόλυτο Φῶς. Ἡ ἐπίγειος ῥύση τῆς ζωῆς, φέρνει συχνά τὸν ἄνθρωπο ἀντιμέτωπο μὲ τὴν πιεστικὴ ἀνάγκη τῆς ἐπιβίωσης καὶ ἔτσι αὐτός ἐγκλωβίζεται στὰ λαμπερὰ εἴδωλα τῆς καθημερινῆς φθορᾶς. Ὅμως ἡ ἀληθινή πατρίδα, ἐκτείνεται πέρα ἀπὸ τὰ ὁρατὰ ὅρια τούτου τοῦ κόσμου.
Τὸ Εὐαγγέλιο, μὲ μία ποιητικὴ πνοὴ ποὺ συγκλονίζει τὰ βάθη τῆς συνειδήσεως, μᾶς καλεῖ νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν ἐσωτερικὸ ἐκεῖνο ὀφθαλμό, ὁ ὁποῖος, ὅταν παραμένει ἁπλός καὶ ἀθόλωτος, πληροῖ ὁλόκληρο τὸ εἶναι μας, μὲ τὴν αἰώνια θεία λαμπρότητα.
Ὁ Χριστὸς θέτει μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια τὸ θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ἐλευθερίας, φανερώνοντας πὼς ἡ ἀνθρώπινη καρδιὰ εἶναι φτιαγμένη γιὰ μία καὶ μοναδικὴ καθολικὴ ἀφοσίωση. Ἡ ἀπόπειρα νὰ μοιράσει κανεὶς τὴν ὕπαρξή του, ἀνάμεσα στὸν Ἄκτιστο Δημιουργὸ καὶ στὸν ὑλικὸ πλοῦτο, τὸν Μαμωνᾶ, ἀποτελεῖ μία πνευματικὴ αὐταπάτη ποὺ ὁδηγεῖ στὸν ἐσωτερικὸ κατακερματισμό.
Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη εἶναι ὁλοκληρωτική, ἕνας ἀδιαίρετος ἔρωτας ποὺ ἀπαιτεῖ τὴν πλήρη παράδοση τῆς ψυχῆς. Τὸ χρῆμα, ὅταν μετατρέπεται σὲ κύριο, διεκδικεῖ τὴ θέση τοῦ Θεοῦ, μεταβάλλοντας τὸν ἄνθρωπο σὲ δοῦλο τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ τῆς ἀέναης ἀγωνίας.
Ἡ ὑπηρεσία πρὸς τὸν Θεὸ προϋποθέτει τὴν ἀποδέσμευση ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς κτητικότητος. Ὅταν ὁ νοῦς προσκολλᾶται στὴν ὕλη, ὁ ὀφθαλμὸς γίνεται πονηρός, σκοτεινιάζοντας ὅλο τὸ ἐσωτερικὸ οἰκοδόμημα καὶ βυθίζοντας τὴν ψυχὴ σὲ ἕνα βαθὺ, ὑπαρξιακὸ σκότος.
«Ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ... καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει…»
Ὁ Κύριος μᾶς παραπέμπει στὴν ἁπλότητα τῆς κτίσεως γιὰ νὰ μᾶς διδάξει τὴν ἐμπιστοσύνη στὴν Πρόνοια τοῦ Πατρός. Ταπεινὰ πουλιά, ποὺ δὲν φροντίζουν να γεμίζουν ἀποθῆκες καὶ κρίνα τοῦ ἀγροῦ, ποὺ ξεπερνοῦν σὲ ὀμορφιά τὴ βασιλικὴ δόξα τοῦ Σολομῶντος, γίνονται οἱ διδάσκαλοι τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας. Ἡ ὑπερβολή στή μέριμνα γιὰ τὸ αὔριο καὶ ἡ ἀγωνιώδης προσπάθεια γιὰ περισσότερη τροφὴ καὶ τὸ καλύτερο ἔνδυμα, φανερώνουν ὀλιγοπιστία. Ὁ οὐράνιος Πατέρας, γνωρίζει τὶς ἀνάγκες μας. Δική μας, μοναδικὴ προτεραιότητα, ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ ἀναζήτηση τῆς δικαιοσύνης Του.
Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ μόνη αὐθεντικὴ πατρίδα τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, τὸ λιμάνι ὅπου ἡ ψυχὴ βρίσκει τὴν πλήρη ἀνάπαυσή της. Ἡ ἐπιλογὴ τῆς διακονίας τοῦ Θεοῦ ἔναντι τοῦ Μαμωνᾶ ἀποτελεῖ μία πράξη ριζικῆς ἐλευθερίας, μία συνειδητὴ εἴσοδο στὸ Φῶς τῆς θείας ἀγάπης. Ὅταν θέτουμε ὡς πρῶτο καὶ μοναδικὸ σκοπὸ τὴ Βασιλεία Του, τότε ὅλα τὰ ὑπόλοιπα, τὰ ἀναγκαῖα γιὰ τὴν ἐπίγειο πορεία μας, ἐμφανίζονται ὡς δῶρα τῆς πατρικῆς Του εὐσπλαχνίας.
Ἂς καθαρίσουμε λοιπὸν τὸν ὀφθαλμὸ τῆς διανοίας μας, ὥστε νὰ ἀντικρίζουμε τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς αἰωνιότητος, ζώντας μὲ τὴν ἀπόλυτη βεβαιότητα, ὅτι ἡ ζωή μας βρίσκεται ἀπολύτως ἀσφαλής στα χέρια τοῦ Δημιουργοῦ μας.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ".
Κατά Ματθαίον* (στ'22-33).
22 Ὁ λύχνος τοῦ σώματος ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται·
23 ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. Εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον;
24 Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.
25 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος;
26 Ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;
27 Τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα;
28 Καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει·
29 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων.
30 Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;
31 Μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα;
32 Πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων.
33 Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, ποὺ ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς, ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο γράφτηκε ἀρχικὰ γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
