Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ἡ Ἀρχιερατική Προσευχή.
Ἡ Ἀρχιερατική Προσευχή ὡς Ὕμνος Ἑνότητος.
Δοκιμιογραφεί ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Μέσα στή σιωπή τῆς νύχτας, λίγο πρίν τό σκοτάδι τοῦ Γολγοθᾶ καλύψει τήν κτίση, μία φωνή ὑψώνεται πρός τόν οὐρανό, ὡς ἕνας Θεῖος, ἐπιτάφιος καί ταυτόχρονα ἀναστάσιμος ὕμνος. Ὁ Ἰησοῦς, στρεφόμενος πρός τόν Πατέρα, ἀνοίγει τήν καρδιά Του καί μᾶς ἐπιτρέπει νά ἀκούσουμε τόν ἐσωτερικό διάλογο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Αὐτή ἡ Ἀρχιερατική Προσευχή, πλούσια σέ θεολογικό υπόβαθρο καί ποιητικό κάλλος, συνιστᾶ τήν πνευματική διαθήκη τοῦ Κυρίου, ἕνα προσκλητήριο ἀγάπης καί μία αἰώνια παρακαταθήκη γιά τήν ἀνθρωπότητα.
Στό κέντρο τῆς Χριστολογικῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς, ἡ αἰώνιος ζωὴ ὁρίζεται μέ τρόπο συγκλονιστικό. Εἶναι ἡ γνῶση τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀπεσταλμένου Του. Αὐτή ἡ γνῶση ὑπερβαίνει τή ρηχή διανοητική κατάληψη. Πρόκειται γιά μία βιωματική σχέση, μία κοινωνία προσώπων, ὅπου ὁ πιστός μεταμορφώνεται μέσα στό φῶς τῆς Θείας ἀγάπης.
Ὁ Χριστός, ἔχοντας ὁλοκληρώσει τό ἔργο Του ἐπί τῆς γῆς, ζητεῖ τή δόξα πού εἶχε πρό καταβολῆς κόσμου, ἑνώνοντας τό ἐφήμερο μέ τό αἰώνιο, τό γήινο μέ τό οὐράνιο.
«…ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς».
Αὐτή ἡ φράση ἀποτελεῖ τόν πυρῆνα καί τόν μεγάλο καημὸ τῆς Θείας ἐνανθρωπήσεως. Ὁ Ἰησοῦς δέν ζητεῖ ἀπό τούς μαθητές Του μία ἁπλή κοινωνική συνοχή ἢ μία ἐπιφανειακή συμφωνία. Ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν καλεῖται νά εἶναι ἀντίγραφο καί μετοχή τῆς ἐνδοτριαδικῆς ἑνότητας. Ὅπως Πατὴρ καί Υἱὸς εἶναι Ἕνα, ἔτσι και οἱ ἄνθρωποι ὀφείλουν νά καταργήσουν τά τείχη τοῦ ἐγωισμοῦ, ὄντας ἕνα σῶμα καί μία ψυχή.
Ὁ Κύριος προσεύχεται γιά ἐκείνους πού μένουν πίσω, στήν κονίστρα τοῦ κόσμου, ὅντας ἐκτεθειμένοι στίς θύελλες τῆς ἱστορίας. Ἡ δική Του παρουσία ἦταν ἡ προστασία τους, τό καταφύγιο ὅπου κανείς δέν χάθηκε, ἐκτός ἀπό ἐκεῖνον πού ἐπέλεξε συνειδητά τήν ἀπώλεια. Τώρα, βαδίζοντας πρός τόν Πατέρα, ἀφήνει ὡς φυλακτό τό Ὄνομά Του. Ἡ ἑνότητα εἶναι τό μόνο ὅπλο ἀπέναντι στὴ φθορά, ὁ μόνος τρόπος γιά νά παραμείνουν οἱ μαθητές ἀλώβητοι ἀπό τό κακό.
Ἡ Ἀρχιερατική Προσευχή παραμένει ἕνας ἀνοικτός ὁρίζοντας, ἕνα διαρκές κάλεσμα γιά ὑπέρβαση κάθε διχασμοῦ. Μέσα στόν κατακερματισμένο κόσμο μας, τό αἴτημα γιά ἑνότητα ἀντηχεῖ ὡς ἡ μόνη σωστική ἐλπίδα. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι καταφέρουν νά καθρεφτίσουν τήν ἀγάπη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στίς μεταξύ τους σχέσεις, τότε ἡ προσευχή τοῦ Ἰησοῦ θά ἐκπληρωθεί καί ἡ γῆ θά μεταμορφωθεί σέ πραγματικό προθάλαμο τοῦ Παραδείσου.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη,
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς
Κατά Ἰωάννην* (ιζ' 1-13).
1 αῦτα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε,
2 καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον.
3 αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν.
4 ἐγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω·
5 καὶ νῦν δόξασόν με σύ, πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί.
6 Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι.
7 νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν·
8 ὅτι τὰ ρήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας.
9 Ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι,
10 καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.
11 καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς.
12 ὅτε ἤμην μετ’ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου· οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ.
13 νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς.
* Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ τετάρτου Εὐαγγελίου, τριῶν Καθολικῶν Ἐπιστολῶν καί τῆς Ἀποκαλύψεως. Φέρεται ὡς ὁ «ἀγαπημένος μαθητής» τοῦ Χριστοῦ. Στό ἔργο του τονίζει περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης, γι' αὐτό καὶ ὀνομάζεται συχνά «Ἀπόστολος τῆς Ἀγάπης». Στήν ἁγιογραφία τόν βλέπουμε συνήθως νά συνοδεύεται ἀπό ἕναν ἀετό, ἕνα σύμβολο πού φανερώνει τό ὑψηλό πνευματικό νόημα τῶν κειμένων του.