Τό Μύρο καί τό Λέντιο.
Δοκιμιογραφεῖ ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα ξεδιπλώνεται μπροστά μας σάν ἕνας ὁδικός πνευματικός χάρτης, μέ σημεῖο ἔναρξης τήν εἴσοδο τοῦ Ἰησοῦ στά Ἱεροσόλυμα καί σημεῖο κατάληξης τήν ἔνδοξή Του Ἀνάσταση. Στήν καρδιά αὐτῆς τῆς πορείας βρίσκονται δύο σκηνές πού μοιράζονται τό ἴδιο ταπεινό ἐπίκεντρο παρουσιάζοντας μία συγκλονιστική θεολογική συμμετρία. Ἀπό τή μία πλευρά, ἡ ἁμαρτωλή γυναίκα τοῦ τροπαρίου τῆς Κασσιανῆς, πού βρέχει μέ μύρο καί δάκρυα τά πόδια τοῦ Διδασκάλου καί ἀπό τήν ἄλλη, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, πού στόν Μυστικό Δεῖπνο περιζώνεται τό λέντιο γιά νά πλύνει τά πόδια τῶν μαθητῶν Του.
Ἡ ἁμαρτωλή γυναίκα ἐμφανίζεται μέσα στή νύχτα τῆς προσωπικῆς της συντριβῆς. Ἡ κίνησή της νά λύσει τά μαλλιά της καί νά σκουπίσει τά πόδια τοῦ Ἰησοῦ ὑπερβαίνει κάθε κοινωνικό συμβιβασμό τῆς ἐποχῆς. Τά δάκρυά της γίνονται τό νερό μίας νέας βάπτισης, ἐνῶ τό πολύτιμο μύρο προαναγγέλλει τήν ταφή τοῦ Θεανθρώπου. Ἐδῶ, ἡ ἀνθρωπότητα, στήν πιό πληγωμένη καί ἔκπτωτη μορφή της, ἀναζητᾶ τήν πηγή τῆς ζωῆς. Ἡ γυναίκα ἀγγίζει τά πόδια Ἐκείνου πού, ὅπως περιγράφει ἡ περίφημη ὑμνογράφος, ὅταν ἡ Εὔα ἔνιωσε τήν παρουσία Του στόν Παράδεισο κρύφτηκε ἀπό τόν φόβο της. Τώρα, ὁ φόβος ἔχει δώσει τή θέση του στόν φλογερό ἔρωτα τῆς μετάνοιας. Εἶναι ἡ στιγμή πού ἡ κτίση ἐπιστρέφει γονατιστή στόν Κτίστη της, προσφέροντας ὅ,τι πιό ταπεινό διαθέτει, γιά νά ζητήσει τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτημάτων της.
Λίγες ὧρες ἀργότερα, τό σκηνικό μεταφέρεται στό Ὑπερῶο, ἀλλά ἡ κίνηση ἀντιστρέφεται. Ὁ Θεός εἶναι τώρα ἐκεῖνος πού γονατίζει. Ἡ θεία κένωση, ἡ ἀπόφαση τοῦ Δημιουργοῦ νά ἀδειάσει ἀπό τή δόξα Του καί νά λάβει μορφή δούλου, παίρνει σάρκα καί ὀστά στήν εἰκόνα τοῦ Νιπτῆρος. Ὁ Χριστός καθώς πλένει τά πόδια τῶν μαθητῶν του, καθαρίζει τή σκόνη τῆς ὁδοῦ πού ὁδηγεῖ στήν προδοσία, στήν ἄρνηση καί στόν φόβο. Ἄν ἡ γυναίκα προσφέρει μύρο, ὁ Χριστός προσφέρει τόν Ἑαυτό Του ὡς τήν ἔσχατη διακονία. Ἡ λεκάνη τοῦ Νιπτῆρος γίνεται τό κάτοπτρο μέσα στό ὁποῖο καθρεφτίζεται ἡ ἀληθινή ἐξουσία. Ἐκείνη πού δέν ἐπιβάλλεται, ἀλλά θυσιάζεται.
Αὐτές οἱ δύο στιγμές συνδέονται μέ μία ἀόρατη κλωστή ἀπόλυτης ἀγάπης. Στήν πρώτη περίπτωση, ἡ ἀγάπη ἐκδηλώνεται ὡς ἀνάγκη γιά λύτρωση. Στή δεύτερη, ἐμφανίζεται ὡς προσφορά σωτηρίας. Καί στίς δύο περιπτώσεις, τό σημεῖο ἐπαφῆς εἶναι τό πιό γήινο μέρος τοῦ σώματος, τό γόνατο, ἐκεῖνο πού ἔρχεται σέ ἄμεση ἐπαφή μέ τό χῶμα καί τή φθορά.
Ἡ σύνδεση αὐτή ἀποκαλύπτει τό βαθύτερο νόημα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας. Ὁ Θεός δέχεται τή λατρεία τῆς ἁμαρτωλῆς γιά νά τῆς χαρίσει τήν ἐλευθερία καί προσφέρει τή διακονία Του στούς μαθητές γιά νά τούς διδάξει τήν ὁδό τῆς ἁγιότητας. Τό μύρο τῆς γυναίκας καί τό νερό τοῦ Νιπτῆρος ἀναμιγνύονται σέ ἕνα κοινό δοχεῖο φιλαλληλίας.
Ἡ μετάνοια τῆς γυναίκας καί ἡ συγκατάβαση τοῦ Κυρίου δημιουργοῦν τή σκηνή ὅπου τό ἀνθρώπινο καί τό θεῖο συναντιοῦνται, μακριά ἀπό κάθε ἐγωισμό. Καί εἶναι αὐτό ἀκριβῶς τό σημεῖο, στό ὁποῖο ἡ θεολογία τῶν ἡμερῶν γίνεται πράξη, καλώντας κάθε ἄνθρωπο ἀρχικά νά μετανοήσει, ζητώντας ταπεινά ἄφεση ἁμαρτιῶν ἀπό τόν Κύριο καί ἀκολούθως νά σκύψει μέ ἀγάπη πάνω ἀπό τίς πληγές καί τίς ἀνάγκες τοῦ πλησίον του.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη,
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
