Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Κυριακή τῶν Μυροφόρων - Σύντομη ἐρμηνεία.
Δοκιμιογραφεί ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Τό Φῶς τοῦ Ὄρθρου - Ἡ Ἀνατολή τῆς Αἰωνιότητας.
Κατά Μάρκον* (ιε'43 - ιστ΄8).
ιε' 43 ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ.
44 ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε·
45 καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ.
46 καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου.
47 ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ
ἐθεώρουν ποῦ τίθεται.
ιστ΄
1 Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ
Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν.
2 καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου.
3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;
4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα.
5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν.
6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν.
7 ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν.
8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.
Εὐαγγελιστής Μάρκος
* Ὁ Εὐαγγελιστής Μάρκος ἔγραψε τό συντομότερο ἐκ τῶν τεσσάρων Εὐαγγελίων, τό ὁποῖο διακρίνεται γιά τή ζωντάνια καί τήν ἀμεσότητα τῆς διηγήσεως. Κατέγραψε τίς ἀναμνήσεις καί τά κηρύγματα τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, παρουσιάζοντας τόν Ἰησοῦ Χριστό ὡς τόν παντοδύναμο Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, πού ἐνεργεῖ μέ δύναμη καί πραγματοποιεί θαύματα. Στήν ἁγιογραφία, ὁ Εὐαγγελιστής Μάρκος συμβολίζεται συχνά μέ τόν λέοντα, σύμβολο τῆς βασιλικῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου, καθώς καί τῆς φωνῆς τοῦ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ.
Σύντομη ἐρμηνεία.
Ὄρθρος... Οἱ πρῶτες ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου σχίζουν σιγά - σιγά τό πέπλο τῆς νύχτας. Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, κρατώντας στά χέρια τους πολύτιμα ἀρώματα, βαδίζουν πρός τό μνημεῖο ὡς ἱέρειες τῆς ἀγάπης, φέροντας μαζί τους τήν ἀφοσίωση τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Ἡ πορεία τους εἶναι μία πράξη ἐπαναστατικῆς τρυφερότητας ἀπέναντι στή φθορά, μία προσπάθεια νά κρατήσουν ζωντανή τή μνήμη Ἐκείνου πού τούς χάρισε τό νόημα τῆς ὕπαρξης.
Καθώς πλησιάζουν, ἡ ἀγωνία τους συμπυκνώνεται σέ ἕνα ἐρώτημα πού ὑπερβαίνει τή φυσική δύναμη: «τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τόν λίθον;». Ὁ λίθος αὐτός εἶναι τό σύμβολο κάθε ἀδιαπέραστου ὁρίου, τῆς ὁριστικότητας τοῦ τάφου καί τῆς ἀδυναμίας τοῦ ἀνθρώπου νά νικήσει τό τέλος. Ὡστόσο, ἡ ἀνατροπή ἔρχεται μέ μία ματιά· ὁ λίθος, ἄν καί «μέγας σφόδρα», ἔχει ἤδη παραμεριστεῖ. Ἡ Θεία Οἰκονομία ἔχει ἤδη ἐνεργήσει, μετατρέποντας τό δεσμωτήριο τοῦ θανάτου σέ πέρασμα πρός τήν ἀθανασία. Ἡ παρουσία τοῦ λευκοφορεμένου νεανίσκου στό ἐσωτερικό τοῦ μνημείου ἀποτελεῖ τήν οὐράνια βεβαίωση τῆς μεγάλης ἀλλαγῆς. «Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε»· αὐτές οἱ λέξεις ἀντηχοῦν στούς αἰῶνες ὡς ὁ μέγιστος παιάνας τῆς χριστιανικῆς πίστης.
Ἡ κλήση πρός τίς γυναῖκες νά ἐνημερώσουν τόν Πέτρο καί τούς ὑπόλοιπους μαθητές, ὑπογραμμίζει τήν ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας καί τήν ἐπούλωση τῶν πληγῶν τῆς ἀρνήσεως. Ἡ Γαλιλαία, ὁ τόπος τῆς πρώτης κλήσεως, γίνεται τώρα ὁ τόπος τῆς νέας συνάντησης μέ τόν Ἀναστημένο Κύριο. Εἶναι μία ἐπιστροφή στήν ἀφετηρία, ἀλλά μέ μία ἐντελῶς νέα συνείδηση τῆς δόξας Του.
Τό συγκλονιστικό κλείσιμο τῆς περικοπῆς μέ τόν τρόμο, τήν ἔκσταση καί τή σιωπή τῶν γυναικῶν ἀποκαλύπτει τό βάθος τοῦ θείου μυστηρίου. Ἡ σιωπή τους εἶναι ὁ σεβασμός ἐνώπιον τοῦ ἀνερμήνευτου, μία ἱερή παύση πού προηγεῖται τῆς παγκόσμιας κραυγῆς τοῦ «Χριστός Ἀνέστη». Μέσα ἀπό αὐτόν τόν τρόμο γεννιέται ἡ νέα κτίση, ὅπου ὁ θάνατος παύει νά εἶναι τό τέλος καί γίνεται ἡ ἀπαρχή μίας αἰώνιας καί ἀνέσπερης ἡμέρας.
Ὁ κενός τάφος παραμένει γιά πάντα τό πιό φωτεινό σημεῖο τῆς ἱστορίας, μία ἀνοιχτή θύρα πού μᾶς καλεῖ νά ἀφήσουμε πίσω μας τά δάκρυα τῆς φθορᾶς καί νά ἐνδυθοῦμε τό ἔνδυμα τῆς ἀναστάσιμης χαρᾶς.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη,
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
