Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου.
Δοκιμιογραφεῖ ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Μπροστά στόν σφραγισμένο λίθο τοῦ μνήματος, καθώς ἡ ἀνθρώπινη λογική ἀντιλαμβανόταν ἕναν ἐπώδυνο τερματισμό, ἡ θεία ἐνέργεια προσέδιδε μία νέα προοπτική, μετατρέποντας τό ἄδοξο τέλος σέ μία συγκλονιστική ἀφετηρία. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου συνέτριψε τό ἀκλόνητο τεῖχος τοῦ ἀναπόφευκτου. Σήμανε τή δυναμική εἴσοδο τῆς αἰωνιότητας στούς κόλπους τοῦ πεπερασμένου χρόνου, ὡς ἕνας κρότος ζωῆς πού ἔσπασε τή σιωπή τοῦ μνήματος ἀνατρέποντας τή νομοτέλεια τῆς φθορᾶς.
Ἡ μεγάλη νίκη τοῦ Χριστοῦ προσέφερε τήν ἀκλόνητη διαβεβαίωση πώς ὁ θάνατος ἀπώλεσε ὁριστικά τήν ἰσχύ του. Τό Φῶς πού ἀνέβλυζε ἀπό τόν κενό τάφο, διαπερνούσε κάθε πτυχή τῆς ἀνθρώπινης ἀγωνίας, καθιστώντας τή φθορά μιά πρόσκαιρη κατάσταση. Στό πρόσωπο τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ἡ ἀνθρωπότητα ἀνακάλυπτε τή δική της δυνατότητα γιά τήν ὑπέρβαση τῶν ὁρίων. Ἡ ζωή τέθηκε αὐτομάτως σέ μία ἀέναη κίνηση πρός τήν πληρότητα, μακριά ἀπό τή σκιά τοῦ μηδενισμοῦ καί τῆς ἀπόγνωσης.
Γιά τόν ἁπλό πιστό, πού σήμερα ἀναμετρᾶται καθημερινά μέ τίς δυσκολίες καί τίς διαψεύσεις, τό ἀναστάσιμο μήνυμα λειτουργεῖ ὡς ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τοῦ οἰκοδομήματος τῆς ἀντοχῆς του. Κάθε δάκρυ, κάθε πόνος, κάθε κόπος, ἀντιμετωπίζονται μέ μία νέα προοπτική. Ἡ βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως μπολιάζει τήν καθημερινότητα μέ μιά ἐλπίδα πού ῥιζώνει βαθιά στήν ψυχή, ἀνεξαρτήτως τῶν ἐξωτερικῶν συνθηκῶν. Ὁ προσωπικός Γολγοθᾶς κάθε ἀνθρώπου, συνιστᾶ πλέον τό δύσβατο στάδιο πρίν ἀπό τήν τελική δικαίωση, μιά διαδρομή, πού ὅσο δύσκολη καί νά εἶναι, ὁδηγεῖ μέ βεβαιότητα στό ἀνέσπερο Φῶς.
Στήν καρδιά τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ἡ Ἀνάσταση βιώνεται ὡς ἕνα γεγονός πού συμβαίνει ἐδῶ καί τώρα. Ὁ Χριστός ἀνίσταται διαρκῶς, μέσα ἀπό κάθε πράξη ἀνυστερόβουλης ἀγάπης, ἀπό κάθε λόγο παρηγοριᾶς καί ἀπό κάθε προσπάθεια γιά ἐσωτερική ἀναγέννηση. Ὁ ἄνθρωπος τῆς πίστης ἐνεργεῖ μέ τήν τόλμη τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας. Ἡ στάση του ἀπέναντι στόν πλησίον καί στήν κοινωνία, χαρακτηρίζεται ἀπό μιά γαλήνη πού ὑπερβαίνει τή λογική, καθώς ἡ ἀγάπη ἔχει ἤδη θριαμβεύσει ἐπί τοῦ κακοῦ.
Τό Πάσχα γίνεται ἡ ἄνοιξη τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Ὅπως τά λουλούδια ἀνθίζουν, ἐγκαταλείποντας τό σκότος τοῦ χειμῶνα, ἔτσι καί ἡ ψυχή μας ἀγαλλιάζει, ἀποτινάσσοντας τά δεσμά τοῦ ἐγωισμοῦ. Τό «Χριστός Ἀνέστη» ἀποτελεῖ μιά συγκλονιστική ὁμολογία ἐλευθερίας, μιά ἰαχή πού σαλπίζει τή νίκη καί τή μετάβαση στό αἰώνιο Φῶς. Εἶναι ἡ πρόσκληση γιά τή ζωή πού νικάει τό φόβο, λουσμένη στήν προοπτική τῆς αἰωνιότητας.
Μέσω τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἐπέρχεται ἡ ἐπικράτηση τοῦ Φωτός τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀλληλεγγύης, πάνω σέ κάθε σκοτεινή μορφή μίσους καί ἐγωισμοῦ. Καλούμαστε πλέον νά πορευτοῦμε ἀσφαλῶς, μέ πίστη καί ἐλπίδα, μετατρέποντας τήν καθημερινή δοκιμασία σέ μία διαρκή εὐχαριστία. Σέ ἕναν κόσμο πού μοιάζει ἐγκλωβισμένος στό ἀδιέξοδο, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου παραμένει ἡ μοναδική, ἀκλόνητη ὑπόσχεση γιά τήν προοπτική τῆς Αἰώνιας Ζωῆς.
Χριστός Ἀνέστη!
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
