L’Éclat de la Liberté.
Δοκιμιογραφεί ο Δρ. Κωνσταντίνος Καραγιάννης.
Καθώς η ολοένα και μεγαλύτερη σε διάρκεια ηλιοφάνεια του Μαρτίου, μας καλεί να συνειδητοποιήσουμε ότι η άνοιξη βρίσκεται προ των πυλών, μια μυστική μελωδία διαπερνά τον αέρα της ελληνικής υπαίθρου. Δεν είναι μόνο ο ψίθυρος της Ιστορίας που μας καλεί να θυμηθούμε τον δικό μας εθνικό ξεσηκωμό, αλλά και μια γλυκιά, γνώριμη ηχώ, που αντιλαλεί προερχόμενη από την πλευρά της Δύσης.
Η γιορτή της Γαλλοφωνίας, για εμάς τους Έλληνες, δεν είναι μια τυπική γλωσσική επέτειος μίας οποιασδήποτε ξένης χώρας. Είναι ο εορτασμός μιας πνευματικής συγγένειας που σφυρηλατήθηκε μέσα στις φλόγες της εξέγερσης και του αγώνα για την λάμψη της ελευθερίας.
Η σχέση μας με τη Γαλλία είναι ένας διαχρονικός έρωτας της νόησης και της καρδιάς. Όταν το 1789 οι δρόμοι του Παρισιού αντηχούσαν το σύνθημα "Liberté - Égalité - Fraternité", οι κραδασμοί της γκρεμισμένης Βαστίλης έφτασαν μέχρι τα υπόδουλα ελληνικά σοκάκια.
Ο Διαφωτισμός δεν ήταν για εμάς μια εισαγόμενη, στείρα θεωρία. Ήταν το οξυγόνο που χρειαζόταν η σπίθα της πένας του Ρήγα Φεραίου για να ανάψει πυρκαγιά. Χωρίς την "Αισιοδοξία" του Βολταίρου και το "Κοινωνικό Συμβόλαιο" του Ρουσσώ, η δική μας Παλιγγενεσία του 1821, ίσως να αργούσε αρκετά να βρει το ιδεολογικό της έρεισμα.
Η ελληνική και η γαλλική επανάσταση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: της ακατανίκητης δίψας του ανθρώπου να ορίζει τη μοίρα του. Αν η Γαλλία δίδαξε στον κόσμο τα δικαιώματα του ανθρώπου, η Ελλάδα του πρόσφερε το αρχέτυπο της θυσίας για την ελευθερία. Και εκεί, στην κρίσιμη στιγμή, η Γαλλία επέστρεψε το δώρο. Πώς να ξεχάσει κανείς τον παλμό του γαλλικού Φιλελληνισμού; Από τους πίνακες του ρομαντικού Ντελακρουά, ο οποίος αποθανάτισε με απαράμιλλο τρόπο τον πόνο της Χίου, μέχρι τους εκπληκτικούς στίχους του Βίκτωρ Ουγκώ για το ορφανό Ελληνόπουλο, η Γαλλία έγινε η ηθική ασπίδα της Ελλάδας.
Σήμερα, η γαλλική γλώσσα, αυτή η γλώσσα της διπλωματίας, του έρωτα και της φιλοσοφίας, παραμένει για εμάς ένας δίαυλος επικοινωνίας με τις κοινές μας αξίες. Μιλώντας γαλλικά, δεν χρησιμοποιούμε απλώς μια ακόμη ξένη γλώσσα. Επισκεπτόμαστε ένα κομμάτι της δικής μας ευρωπαϊκής ταυτότητας. Το σύνθημα "Grèce-France-Alliance" - "Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία", δεν είναι ένα ξεπερασμένο πολιτικό σύνθημα, αλλά μια ζωντανή πραγματικότητα που αναπνέει στις πλατείες της Αθήνας & της Θεσσαλονίκης, του Παρισιού & της Μασσαλίας.
Και αυτόν τον Μάρτιο, ως Έλληνες τιμούμε τη Γαλλοφωνία, ως τον κοινό τόπο όπου η λογική συναντά το συναίσθημα. Είμαστε δύο λαοί που αρνούνται να συμβιβαστούν με το σκοτάδι. Είμαστε δύο πολιτισμοί που αναζητούν διαρκώς το Φως.
Ας συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε και να δημιουργούμε στα ελληνικά και στα γαλλικά, θυμίζοντας στην οικουμένη ότι η φιλία μας αποτελεί έναν αιώνιο δεσμό στην Ιστορία της ανθρωπότητας.
