Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Τό μεγάλο Δεῖπνο - Σύντομη ἐρμηνεία.
Δοκιμιογραφεί ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Παραβολή τοῦ Μεγάλου Δείπνου.
Κατά Λουκᾶν*, (ιδ' 16-24).
"Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς· καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις· ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα. καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες. ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν. καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκός μου. λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου. πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί."
* Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ἰατρός στό ἐπάγγελμα, κατηχήθηκε καί βαπτίσθηκε ἀπό τόν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο, τόν ὁποῖο συνόδευσε σέ πολλές ἀπό τίς περιοδεῖες του. Συνέγραψε τό τρίτο κατά σειρά Εὐαγγέλιο και ἦταν ὁ πρῶτος πού ζωγράφισε την εἰκόνα τῆς Θεοτόκου νά κρατάει στήν ἀγκαλιά της τό Χριστό.
Σύντομη ἐρμηνεία.
"Μέγα" ἦταν τὸ Δεῖπνο, γιὰ τὸ ὁποῖο κάνει λόγο ἡ παραβολὴ, δηλαδή, πλούσιο, ἐπίσημο, τιμητικό. Στὸ Δεῖπνο αὐτὸ ὁ Οἰκοδεσπότης, ποὺ συμβολίζει τὸν Θεό, εἶχε πολλοὺς προσκεκλημένους. Τοὺς κάλεσε ὅλους· ἀπὸ ἐπίσημα πρόσωπα, μέχρι καὶ πτωχοὺς ζητιάνους τελικά. Κανέναν δὲν ἄφησε ἀπρόσκλητο.
Τό μεγάλο αὐτὸ Δεῖπνο, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁ Παράδεισος, ἡ αἰώνια μακαριότητα τοῦ Οὐρανοῦ. Τὸ ὀνομάζει Δεῖπνο ὁ Κύριος γιὰ νὰ ἐκφράσει τὰ πλούσια πνευματικὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα ἔχει ἑτοιμάσει ὁ Θεὸς στὴν οὐράνια Βασιλεία του: τὴν ἀπερίγραπτη εὐφροσύνη, τὸν χορτασμὸ ποὺ θὰ αἰσθάνονται οἱ συνδαιτυμόνες τοῦ Δείπνου αὐτοῦ, τὸ ὁποῖο στὴν πληρότητά του θὰ παρατεθεῖ στὸ τέλος τοῦ κόσμου.
Εἶναι μέγα τὸ Δεῖπνο αὐτό, διότι εἶναι Μέγας Ἐκεῖνος ποὺ τὸ παραθέτει. Δὲν τὸ προσφέρει κάποιος ἐπίγειος ἄρχοντας ἢ βασιλιάς, ἀλλὰ ὁ «Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων», ὁ Κύριος τῶν οὐρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων, τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων, ὁ παντοκράτορας Θεός.
Μᾶς προσφέρεται ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἡ δική του οὐράνια δόξα, ἡ Θεία Βασιλεία του. Στὸ Δεῖπνο αὐτὸ θὰ εἶναι παρόντες ὅλοι, οἱ Δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ Προφῆτες, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἔνδοξοι Μάρτυρες, οἱ ὅσιοι Ἀσκητές, οἱ θεοφόροι Πατέρες. Τὸ δεῖπνο αὐτὸ θὰ εἶναι μεγάλο καὶ σὲ διάρκεια. Ἕνα αἰώνιο δεῖπνο ποὺ δὲν θὰ τελειώσει ποτέ! Ἡ αἰώνια εὐφροσύνη τῆς ἑνώσεώς μας μὲ τὸν Κύριο.
Κάνει ἀσφαλῶς ἐντύπωση στὴν παραβολὴ ἡ ἀδιαφορία τῶν καλεσμένων νὰ μετάσχουν στὸ μέγα Δεῖπνο. «Ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες», διηγεῖται ὁ Κύριος. Ὅλοι δηλαδή, σὰν νὰ ἦταν συνεννοημένοι μεταξύ τους, ἀρνήθηκαν τὸ θεϊκὸ κάλεσμα, προφασιζόμενοι ἄλλες ὑποχρεώσεις τους, ἐργασιακὲς ἢ οἰκογενειακές.
Δυστυχῶς κάτι ἀντίστοιχο παρατηρεῖται καὶ στὴν ἐποχή μας. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν τιμητικὴ πρόσκληση τοῦ Θεοῦ. Πνιγμένοι κάποτε στὶς ἀπασχολήσεις τους, στὶς ἐργασίες τους, στὶς ἐπίγειες ὑποθέσεις τους, ἔχουν τὰ μάτια τους στραμμένα μόνο στὴ γῆ. Ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸ οὐράνιο Δεῖπνο ποὺ μᾶς ἔχει ἑτοιμάσει ὁ Κύριος· γιὰ τὸ αἰώνιο αὐτὸ πανηγύρι ποὺ περιμένει ὅσους ἀνταποκριθοῦν στὸ κάλεσμά του. «Ἔχε με παρῃτημένον», λένε μὲ τὸν τρόπο τους οἱ περισσότεροι. Λυπᾶμαι· ἔχω ἄλλες δουλειές. Ἔχω σημαντικότερα πράγματα νὰ κάνω. Στὴν πραγματικότητα δὲν τοὺς λείπει ὁ χρόνος, ἀλλὰ ἡ διάθεση νὰ μετάσχουν στὴν αἰώνια χαρὰ τοῦ Οὐρανοῦ.
Κάποτε κι ἐμεῖς χανόμαστε βυθισμένοι μέσα στὶς βιοτικὲς μέριμνες. Ἀσφαλῶς ὀφείλουμε νὰ φροντίσουμε καὶ γιὰ τὴν ἐργασία μας καὶ γιὰ τὴν οἰκογένεια, ποὺ μᾶς ἔχει χαρίσει ὁ Θεός, καὶ νὰ δείχνουμε συνέπεια σὲ κάθε ἄλλη ὑποχρέωσή μας· χωρὶς ὅμως νὰ μᾶς ἀπορροφοῦν ὅλα αὐτά· χωρὶς νὰ γίνονται τελικὰ ἐμπόδιο στὴν πορεία μας πρὸς τὸν οὐράνιο προορισμό μας.
Πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα. Σὲ λίγες ἡμέρες ὁ Παντοδύναμος θὰ γεννηθεῖ σ᾿ ἕνα φτωχικὸ σπήλαιο. Δὲν θὰ στείλει κάποιο δοῦλο νὰ μᾶς καλέσει στὸ μέγα Δεῖπνο τῆς Βασιλείας του. Ὁ ἴδιος ὁ οὐράνιος Οἰκοδεσπότης θὰ ἔλθει «μορφὴν δούλου λαβών». Θὰ γίνει ἄνθρωπος καὶ θὰ ἔλθει νὰ καλέσει προσωπικὰ τὸν καθένα μας.
Ἂς μὴν ἀδιαφορήσουμε στὸ κάλεσμά του. Ἂς ἑτοιμάσουμε τὴν ψυχή μας μὲ τὴν ἱερὰ Ἐξομολόγηση. Ἂς νηστέψουμε, ἂς προσευχηθοῦμε, ἄς μελετήσουμε κάτι σχετικὸ μὲ τὴ μεγάλη Ἑορτὴ τὶς ἡμέρες αὐτές. Ἂς ἀνταποκριθοῦμε στὴν τιμητικὴ πρόσκληση τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ, ὥστε νὰ μᾶς κατατάξει μαζὶ μὲ τοὺς ἐκλεκτούς του, νὰ μᾶς ἀξιώσει δὲ νὰ ἀπολαύσουμε τὸ μέγα Δεῖπνο ποὺ μᾶς ἔχει ἑτοιμάσει, τὰ αἰώνια ἀγαθὰ τῆς οὐράνιας Βασιλείας του.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη,
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
